Czy możliwe, by solista Rubika, autor dość popowej płyty „Dziękuję za miłość” i wreszcie wykonawca tytułowej piosenki do „Pokemonów” zaskoczył artystycznym wcieleniem w nietuzinkowym recitalu? To, co zwykle nie udaje się piosenkarzom jednego sezonu, w osobie Janusza Radka znajduje potwierdzenie. Jego popis w „Królowej nocy” przeszedł moje oczekiwania.
Podziwiany za  kontratenor i artystyczną osobowość, Janusz Radek właściwie do niedawna nie gościł na szerszej wizji. Oddany raczej niszowym projektom na szerokie medialne wody wypłynął za sprawą ostatniego projektu – płyty „Dziękuję za miłość” – która w ciągu 3 tygodni zyskała status Złotej. Wokalista to jest niewątpliwie nieprzeciętny, ale po samym recitalu nie spodziewałam się wiele. Przesłuchawszy w domu cały program nie bardzo wyobrażałam sobie dobrą jego aranżację. Okazało się jednak, że muzyka wzbogacona o grę aktorską, światła i – przede wszystkim – ludzi, nabiera zupełnie innego blasku. W ten piątkowy wieczór zostałam obdarowana świetnym widowiskiem, uśmiałam się lepiej niż na niejednym kabarecie i odkryłam jednego z niewielu artystów, którzy wyłamują się ze schematu gwiazdy jednego sezonu.

„Królowa nocy” to projekt stworzony przez Łukasza Czuja z myślą o Januszu Radku. Początkowo powstał jedynie utwór „Ja jestem wamp”, do którego odegrania Radek okazał się bezkonkurencyjny. Potem spektakl został rozbudowany, aby zaspokoić talenty artystyczne wokalisty i tak powstał recital nietypowy, z doskonałą oprawą muzyczną i aktorską.

Historia Sandora Vessanyi, mężczyzny zmagającego się z własnym przeznaczeniem, którym jest płeć i ograniczenie jej zmiany, jest zabawą z konwenansami i ramami w jakich zamknięta jest nasza tożsamość. Mamy więc Sandora: kobiecego  wampa, grzeczną dziewczynkę, światowego włóczęgę i bywalca nocnych klubów. Mamy błazna i dżentelmena, operową diwę i prostytutkę. A wszystko to rozpływa się w grze świateł, niedopowiedzeń i nagłych zwrotów akcji.

Janusz Radek ma niewątpliwie duży talent. Warsztat wokalny i aktorski przenikają się, tworząc mieszankę wybuchową. Na sali nie milkną brawa przerywane salwami śmiechu. Radek na godzinę zawłaszcza sobie całą publiczność – wszelkie jej myśli, spojrzenia i mimikę. Kobieta przestaje być kobietą – staje się wzbudzającą pożądanie tancerką nocną, mężczyzna przestaje być mężczyzną i staje się uwodzicielem pełnym pierwotnych instynktów. Sandor kuglarz, Sandor młodzieniec – to nie ma znaczenia – chce się go słuchać, oglądać, podziwiać. I przede wszystkim prosić, by nigdy nie kończył.

Co to było? Przedstawienie teatralne? Musical broadwayowski? Zmysłowa opera? A może to był sen i nic się nie wydarzyło? Wyszłam z klubu Alchemia i znalazłam się na starym, żydowskim Kazimierzu, gdzie mogłam odetchnąć wieczornym powietrzem. Zapadł zmrok i rozświetliły się świece ustawione na stolikach wokół placu. A Sandor Vessanyi krążył wąskimi uliczkami  śmiejąc się z naszej naiwności.

Pierwotnie artykuł ukazał się w serwisie culturepress.pl, który w listopadzie 2011 przekształcony został w portal kulturawkrakowie.pl.