Na przełomie XIX i XX wieku Indie pod brytyjskim protektoratem składają się z kilkuset księstw, kilku religii i milionów mieszkańców. Ogromna bieda miesza się tutaj z niekończącym się zbytkiem, klejnoty z głodem a bogate pałace z małymi lepiankami. W tym klimacie rozgrywa się jedna z piękniejszych powieści historycznych o kulturze Indii, w której pomimo europejskiej pieczy, króluje hinduska tradycja.

Radża Kopurthali wychowany od najmłodszych lat w probrytyjskiej kulturze, do tego stopnia ulega fascynacji Zachodem, że rozpoczyna podróż po Europie. W Hiszpanii poznaje Anitę Delgado – hiszpańską tancerkę – i zakochuje się w niej. Wysyła dziewczynę do Francji, aby nauczyła się sztuki bycia damą. Niedługo biorą ślub i Anita podąża za swoim panem do Indii.

Tutaj czeka na nią kraj niebywałych kontrastów, w których młodziutka dziewczyna musi odnaleźć swoje miejsce. Nie jest to jednak łatwe – radża ma jeszcze cztery żony, z których żadna nie chce zaakceptować „hiszpanki”. Zwłaszcza, że ta odmawia życia w zenanie – miejscu, w którym przebywa cały harem. Także brytyjskie władze nie chcą uznać mieszanego małżeństwa i odmawiają Anicie oficjalnego tytułu.

Radża jest zmuszony zmagać się z żonami, urzędnikami i konwenansami przez długie lata. Tymczasem Anita na każdym kroku uświadamia sobie, jakimi regułami rządzi się życie w pełnym przepisów i szczegółowego podziału na kasty, kraju. Jej wrodzony urok i wdzięk przydają jej jednak na każdym kroku wielbicieli – swoją królową kochają żołnierze, którym przyszło walczyć na europejskich frontach w czasie I wojny światowej, kochają ją poddani, przystrajający kwiatami jej szyje, kocha ją wreszcie cała śmietanka towarzyska Indii i Francji, do której udaje się na podróże.

Poza Dalimą, opiekunką nowo narodzonego synka, Anita nie ma w pałacu nikogo po swojej stronie. Coraz bardziej samotna, Prem Kaur powoli rozumie, że Indie nigdy jej nie zaakceptują. Z drugiej strony z dnia na dzień coraz mocniej zakochuje się w tym pięknym, egzotycznym kraju.

„Hinduska miłość” to przede wszystkim klimatyczna opowieść, kreśląca nam prawdziwy obraz Indii – zacofanego kraju, w którym konwenans znaczy więcej niż prawo. Anicie przychodzi zmierzyć się z okrucieństwem, którego nie można wytłumaczyć i gorzko za to płaci. Rola kobiety w tym społeczeństwie jest marginalna. Żyją po to, by rodzić synów i sprawiać przyjemność swojemu panu. On za to szybko się nimi nudzi, by szukać rozkoszy w ramionach młodszej partnerki.

Javier Moro dzięki bogatym(ale nie nudnym)opisom przenosi nas w zupełnie inny świat. Bogaty, różnobarwny. Taki, który fascynuje ale jednocześnie oburza i gdzie żaden Europejczyk nie mógłby znaleźć sobie miejsca. Warto go poznać, by zrozumieć zachowanie Anity i ostatecznie ją rozgrzeszyć.