O śmierci powiedziano do tej pory wiele, ale można odnieść wrażenie, że nigdy za wiele. Stworzono już tysiące portretów śmierci – zarówno tych bardziej dosadnych, jak i lżejszych. Piotr Cieplak w swojej sztuce pokazał nam obraz człowieka, który świadom końca swojego życia usiłuje poradzić sobie z ciężarem, jakim dla każdego jest odejście z tego świata.

Temat sztuki wydawać się może banalny – ot król, rozmiłowany w swoim królestwie (lecz zdecydowanie bardziej w sobie) dowiaduje się, że umrze. I co robi? Oczywiście na początku nie wierzy, a potem lamentuje. Ale tak naprawdę wszyscy czekamy na moment, kiedy pogodzi się ze swoją śmiercią a w końcu – na to, jak owa śmierć zostanie przedstawiona.

Król otoczony jest mini-orszakiem: pierwsza żona, królowa Małgorzata (Anna Polony), usilnie pragnie uświadomić staruszkowi, że robi z igły widły. Królowa Maria, druga żona (Anna Dymna) ślepo zakochana w biedaku, wciąż go pociesza i zapewnia o swojej miłości. Lekarz (Jacek Romanowski) stara się na chłodno uświadomić królowi konsekwencje choroby natomiast strażnik (Zbigniew Kosowski) pełni jedynie rolę narratora. Szczególnie rzuca się w oczy wspaniała kreacja Anny Polony, która nadaje charakter całemu przedstawieniu i czyni go zdecydowanie bardziej atrakcyjnym.

Chociaż śmierć jest tematem poważnym, reżyser podał nam ją w dość przystępnej, nieraz bardzo zabawnej konwencji. Nie ujmuje jej jako tragedii dotykającej człowieka ale raczej jako formę przejścia do lepszego świata. Tym, co najbardziej porusza w całym przedstawieniu jest bowiem ostatnia scena, która przedstawiona została w sposób iście mistrzowski.

Sztuka wyreżyserowana jest w nowoczesny sposób. Daje to młodym, którzy tłumnie przybywają na spektakl, szansę zrozumienia prostych, a jednocześnie trudnych prawd, z którymi w pewnym momencie przyjdzie się zmierzyć każdemu z nas. Przyprawione humorem sceny rozładowują napięcie i przełamują znużenie, pozwalając na powrót zagłębić się w fabule dramatu Eugène’a Ionesco.

Jednocześnie jest wiele niepotrzebnych, nic nie wnoszących wątków. Denerwuje postać Julii (Dorota Segda), która wydaje się wyrwana z kontekstu i niektórych może wręcz odrywać od prawdziwego przekazu sztuki. Natomiast warta odnotowania jest muzyka (Stanisław Radwan oraz Kormorani – Michał Litwiniec, Paweł Czepułkowski), która zwłaszcza w scenie „tańca śmierci” bardzo oddziałuje na widza.

„Dajcie mi siłę, ci którzy już zeszliście z tego świata, samobójcy, którym starczyło odwagi…” mówimy za Jerzym Trelą. Jakże to mądre słowa i jak trudne do zrozumienia.