Wraz z listopadem na kulturalnej mapie Krakowa pojawił się Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Etiuda&Anima” w swojej osiemnastej już odsłonie. Przez te lata zdobył nie tylko sympatyków wśród widowni, ale także wypromował nazwiska, które coraz częściej pojawiają się na afiszach kinowych. Świetnym tego przykładem jest Leszek Dawid, zdobywca  „Złotego dinozaura” podczas festiwalu „Etiuda&Anima 2005”, który tym razem powraca ze swoim szeroko dyskutowanym i docenianym filmem „Ki” zaprezentowanym w ramach pierwszej projekcji laureatów Grand Prix.

Wydarzenie jakim jest festiwal „Etiuda&Anima” nie wymaga szczególnej prezentacji. Każdy fan kina w jego różnych odsłonach – od krótkich, animowanych poprzez małe formy fabularne do pełnometrażowych dzieł w tygodniu między 18 a 24 listopada przynajmniej raz odwiedzi Rotundę, Kino Paradox, Kino 18 czy Muzeum Narodowe.  Jak co roku festiwal oferuje pokazy, które zadowolą tak koneserów jak i mniej zorientowaną w temacie publikę. Pokazy animacji na żywo, „Making of” z trzema niedostępnymi w regularnej dystrybucji filmami ukazującymi kulisy twórczości Jana Švankmajera i Dennisa Tupicoffa, „Muzyka stołów” w oryginalnym wykonaniu  to tylko część atrakcji. Do tego należy dołączyć spotkania z wybitnymi gośćmi, którzy swoją obecnością uświetnią festiwal a wśród nich – zapowiedziany powyżej Leszek Dawid.

Organizatorzy w ramach pierwszej urodzinowej projekcji stworzyli widzom wyjątkową możliwość  dyskusji z reżyserem „Ki” obecnym na pokazie we własnej osobie. Jak się okazało w trakcie, zadbali również o niemal półgodzinną przerwę w seansie spowodowaną problemami technicznymi. Widzowie zostali wysłani na przymusową kawę lub inną formę relaksu, na szczęście krakowska publiczność cierpliwa jest, wyrozumiała także i w komplecie powróciła na miejsca, gdy złośliwość rzeczy martwych została przezwyciężona.

Powtarzając za jedną ze starych mądrości – cierpliwość się opłaca. „Ki” ze swoją genialną obsadą stanowi jasny punkt wśród polskiej kinematografii. Za temat posłużyła tu historia młodej matki uwikłanej w okrutną rzeczywistość, która musi mierzyć się ze swoim największym problemem – samą sobą. O jego ogromnej sile oddziaływania przesądził tu realizm, brutalny i przerażający możliwością posiadania w prawdziwym świecie podobnych bohaterów za ścianą. Cała sztuczka nie udałaby się bez odpowiedniej gry aktorskiej – Woronowicz i Gąsiorowska, nagrodzona zresztą za tą rolę Złotym Lwem, swoimi kreacjami mogą zawstydzić niejednego ze „starych wyjadaczy” polskiego kina.

Do filmu, aby się nim zachwycić, trzeba mieć jednak określone podejście. „Ki” świetnie prezentuje się jako pewien profil psychologiczny postaci, gorzej jako opowieść. Fabuła zdaje się być konstruowana bardziej jako zbiór niemal autonomicznych wątków, rozpada się nam chwilami na części. Można zastanowić się czy jest to pokłosie doświadczeń reżysera z etiudą, która rządzi się jednak nieco innymi prawami niż pełny metraż.  Paradoksalnie, te same doświadczenia są równocześnie odpowiedzialne za dobro, jakim w „Ki” są wyraziste, mocne i świetnie dopracowane sceny .

„Ki” nie jest typową polską produkcją filmową. Dlatego niezmiernie cieszy fakt, że obraz Leszka Dawida trafił do kin, a co za tym idzie – do szerszej publiczności. Interesująco było go zobaczyć w kontekście „Etiudy&Animy”, zachęca to bowiem do śledzenia kolejnych odsłon festiwalu, na którym przy odrobinie szczęścia możemy być świadkami narodzin następnej ważnej dla kina postaci.