Wśród szerokiej publiki, w mniemaniu organizatorów również, „Etiuda&Anima” ma zaszczyt nosić miano festiwalu niszowego, który nie kala się komercją i od wszelkich głównych nurtów głowę odwraca ciesząc się z rzadka spotykaną swobodą. Tymczasem i na taki teren wkroczyła polityka, goszcząc na festiwalu przy okazji pokazu 10 najlepszych belgijskich filmów animowanych według Raoula Servais.

Wstrzymany ze zgrozą oddech można jednak śmiało wypuścić, bo to polityka z przymrużeniem oka była, w wydaniu bardzo pociesznym i lekkostrawnym. Doskonała atmosfera, zwieńczona lampką białego wina sprawiła, że pokaz, jeszcze przed festiwalem okrzyknięty jednym z najciekawszych wydarzeń tej edycji rzeczywiście takim był.

Choć Europę mamy zjednoczoną, to ciągle potykamy się o jakieś podziały. Pod dachem „Etiudy&Animy”, w piątym dniu festiwalowym jeden z takich europejskich płotów został przeskoczony. Mieliśmy sympatyczną okazję przekonać się, że nieprawdą jest jakoby przyjaźń flamandzko-walońska była tworem podobnym Yeti – niby się o niej słyszy, ale nikt tak naprawdę jej nie widział. O jej istnieniu dowiodło serdecznie spotkanie reprezentantów tych dwóch belgijskich regionów, którzy pojawili się na scenie, aby zapowiedzieć pokaz animacji – pięciu z Flandrii, pięciu z Walonii, czyli sprawiedliwy podział pod wspólnym sztandarem Belgii i „Etiudy&Animy”.

Zaprezentowane nam filmy animowane zostały opatrzone przymiotnikiem „najlepsze”. Rzeczywiście, pokaz utrzymywał wysoki poziom, choć słowem, które przede wszystkim ciśnie się na usta jest „różnorodność”. Refleksyjnemu „Scarabusowi” czy „Portfelowi” towarzyszyły animacje budzące gromki śmiech: „Grecka tragedia”, czyli antyk w humorystycznym wydaniu i zdecydowanie bardziej współczesne „Życie w płycie”. Były też filmy, które stanowiły barwną ilustracje muzyki, a obok tego niezwykle interesująca zabawa motywami z „Czerwonego Kapturka” („Lili i wielki zły wilk”). Całość stanowiła wybór spośród osiągnięć blisko 40 lat belgijskiej animacji. Najbardziej leciwe ogniwo pokazu – „Scarabus” zapowiedziane zostało przez reżysera, Geralda Frydmana, który zaszczycił pokaz swoją obecnością.

Pełna sala i żywe reakcje publiczności same przez się świadczą o sukcesie pokazu. Nie po raz pierwszy udowadnia się nam, że wielkość kraju nie jest wprost proporcjonalna do wielkości jego kultury. Obserwowanie filmowego dorobku skromnych państw europejskich zawsze stanowi ogromną przyjemność i odskocznię od sztampowego kina komercyjnego, jaką był nie tylko ten konkretny pokaz, ale i cały festiwal „Etiuda&Anima”.

Za ilustrację do wpisu posłużył kadr ze zwycięskiej animacji „Bliźnięta”.