Kopciuszek wystawiany na scenie Opery Krakowskiej jest tak dobry, że jeżeli któregoś dnia nie zostaną wyprzedane wszystkie bilety, to jestem gotów je kupić. Ot, dla samej idei, żeby przypadkiem nie okazało się, że krakowianie nie poznali się na tej sztuce.

Historia, którą każdy z nas zna od dzieciństwa może, wbrew pozorom, zaskakiwać i przyciągać uwagę. Giorgio Madia dokonuje tego przy użyciu pastelowych kolorów (których nagromadzenie na metr kwadratowy jest porażające), niecodziennych pomysłów i mistrzowskiego doboru muzyki Rossiniego.

Stroje są doskonałe, przypominają stylem lata 50 i sprawiają, że widz wyrywany jest z szarej rzeczywistości już w pierwszej sekundzie spektaklu. Na szczęście w całym tym barwnym zamieszaniu udało się uniknąć męczącego kiczu. Wszystko jest na swoim miejscu i ma swoje uzasadnienie. Cordelia Matthes – odpowiedzialna za scenografię i kostiumy – udowodniła, że jest artystką w każdym względzie, bowiem tylko nieliczni potrafią w swoim kunszcie balansować na granicy przesady i bawić się konwencjami.

Kopciuszek zawiera tak ciekawe i nietypowe pomysły, że w którymś momencie zamiast skupiać się na pięknie tańca, zastanawiałem się przez 5 minut: „jak oni to zrobili?”. Kiedy miną pierwsze chwile, kiedy akcję się zwyczajnie obserwuje, nadchodzą kolejne: kiedy oczekuje się kolejnej niespodzianki. Ta sztuka chyba w każdym obudzi dziecko, które chce dostać lizaka. A potem jeszcze cukierka… A wisienką na torcie są artyści – tak bardzo naturalni i czujący swoje role, że gdybym nie widział męskich łydek, uznałbym że naprawdę są wrednymi siostrami i macochą, które ktoś sprowadził z jakiejś prowincji. Mam nadzieję, że dyrekcja podniosła im pensje za perfekcyjne chodzenie na obcasach?

I chciałoby się rzec „Ach, co to był za bal!”. Atmosfera tak bardzo udzieliła się widowni, że w pewnym momencie ktoś zaczął klaskać w rytm muzyki. Nie bardzo wiadomo kto zainicjował ten proces, ale chyba wszyscy tylko na to czekali, bo nikt się nie ociągał z dołączeniem do rozentuzjazmowanej jednostki. A może to wpływ żwawej dyrygentury Damiano Binettiego, która jakimś cudem zaczęła działać w dwie strony – i na orkiestrę i na widownię?

Co najciekawsze dzieci polubią Kopciuszka, ale to dorośli go pokochają. Ku mojemu zaskoczeniu, spektakl ten zawiera tak wiele smaczków zrozumiałych jedynie dla osób starszych, że mógłby funkcjonować z powodzeniem, jako produkcja dla dorosłych. To oni śmiali się najgłośniej, choć tutaj wypadałoby użyć bardziej kolokwialnego i mniej dystyngowanego stwierdzenia: parskali śmiechem.

Giorgio Madia, Damiano Binetti, Cordellia Matthes i wszyscy tancerze, stworzyli spektakl idealny, istny cyrk na kółkach, zdecydowanie lepszy od wszystkich kabaretów razem wziętych. Dajcie dzieciom poczuć klimat opery, a sobie smak dzieciństwa. Wybierzcie się jednak na terminy wieczorne, bo niestety wycieczki szkolne psują całą spontaniczność, a to ona jest tu najcenniejsza.

Fot. Jacek Wrzesiński / Agencja MAI

Pierwotnie artykuł ukazał się w serwisie culturepress.pl, który w listopadzie 2011 przekształcony został w portal kulturawkrakowie.pl.