Festiwal „Etiuda&Anima” co roku jest okazją do zetknięcia się z kinematografią innego gatunku. Poszerza nasze pojęcie o kinie poprzez zaprezentowanie alternatywy dla filmów, do których przywykło nasze oko. To nie tylko dzieła o odmiennym formacie, ale również efekty stosowania różnorodnych, często wysoce specjalistycznych technik. Powszechna wiedza o mechanizmach tworzenia przeciętnego filmu fabularnego na niewiele się tu zda, zwłaszcza jeśli wkraczamy na grunt „Animy”. Na szczęście program festiwalu pomyślany jest tak, aby ciekawość każdego dociekliwego widza została zaspokojona.

„Etiuda&Anima” przedstawia kulisy pracy reżyserskiej na dwa sposoby: na pokazach animacji na żywo, zawsze cieszących się sporym zainteresowaniem oraz w ramach projekcji „Making of”. W tym roku czwarty dzień festiwalu odsłonił przed nami tajemnice warsztatu dwóch wybitnych reżyserów:  Jana Švankmajera i Dennisa Tupicoffa. Są to nazwiska, które obowiązkowo muszą paść w każdej edycji festiwalu jako wyznacznik twórczości najwyższego poziomu. Pokaz „Making of” zawierał trzy filmy, które są niedostępne w regularnej dystrybucji. Widzowie mieli zatem absolutnie niepowtarzalną okazję przeniesienia się na plan „Przeżyć swoje życie” (Švankmajer) i „Pierwszego wywiadu” (Tupicoff).

Krótkie wizyty za kulisami, na które zabrały nas prezentowane filmy były smacznym kąskiem z dużą siłą oddziaływania na nasz sposób postrzegania i odbioru krótkometrażowych animacji. Odsłonięcie ogromnego nakładu żmudnej pracy wykonywanej przez niewielką grupę osób będących absolutnymi specjalistami w swojej dziedzinie pozostawia nas oniemiałych z zachwytu – nad precyzją, zaangażowaniem, profesjonalizmem. Projekcje tego typu sprawiają, że z odbiorców ukierunkowanych przede wszystkim na odbiór treści stajemy się widzami doceniającymi i rozumiejącymi formę obrazu.

Animacja papierowa, której tajniki poznajemy przy okazji wzięcia pod lupę dzieła Švankmajera okazuje się być techniką, która daje nam jak najlepsze podstawy do traktowania jej wytworów jak rękodzieła scalającego niezwykle wymagającą pracę aktorów. „Pierwszy wywiad” to natomiast ukłon w stronę artystycznej charakteryzacji, która pozwala nawet na swobodne wędrowanie po osi czasu – przeniesienie się w wiek XIX to dzięki niej rzecz najzupełniej wykonalna.

Za animacjami tych lotów stoją prawdziwi czarodzieje. Potrafią wykreować nową rzeczywistość pełną magii i niezwykłości. Co ciekawe, zaglądnięcie do ich pracowni nie było brutalną demaskacją magika lecz okazją do zobaczenia jeszcze większej ilości sztuczek. Za ten punkt programu „Etiudzie&Animie” przyznajemy zatem dodatkowe punkty uznania.

Za ilustrację do wpisu posłużył kadr ze zwycięskiej animacji „Najemca”.