Happy Feet 2 to film na swój sposób urzekający zarówno młodszych jak i starszych widzów. Obserwacja tego co działo się na ekranie oraz zachowań widowni na pokazie przedpremierowym pozwoliła mi dojść do wniosku, że film ten powinien stanowić nieoficjalny podręcznik dla twórców filmów w 3D.

Teoretycznie pomysł wydaje się być prosty i nieco już wyeksploatowany. Otóż jest Antarktyka, futrzaste pingwiny i taniec. Szczerze mówiąc nie szedłem do kina z najlepszym nastawieniem, a pierwsze klatki filmu nie nastroiły mnie pozytywnie. Schowałem się w fotel. Nie lubię nudnych filmów. Kilkanaście minut później o mało nie wyrwałem siedzenia razem z zawiasami – ze śmiechu.

Para pingwinów – Mambo i Gloria – wychowuje swojego syna Erika, który wbrew utartym zasadom postanawia odnaleźć swoje miejsce w pingwinim społeczeństwie. W trakcie poszukiwania swoich pasji i właściwej drogi życiowej, spotykają go wydarzenia, które same odpowiadają na zadawane przez niego pytania.

Ogólnie rzecz ujmując, filmy trójwymiarowe podzielić możemy na co najmniej dwie grupy: te robione na siłę i te, które wykonywane są z pełną świadomością efektów, które trójwymiar może wywołać. Happy Feet 2, jako film skierowany głównie do dzieci, świetnie wpisuje się w tę drugą grupę. Mamy zatem do czynienia z przyjaznymi, uśmiechniętymi postaciami, śniegiem wysypującym się z ekranu czy bąbelkami, które dzieci z pełnym zaangażowaniem próbowały przebić. Twórcom udała się rzecz najtrudniejsza – uwaga młodych widzów przykuwana jest przez cały czas trwania filmu. Z dorosłymi nie jest inaczej – ilość „smaczków” ewidentnie skierowanych do dojrzałego odbiorcy pozwala na cieszenie się produkcją razem z najmłodszymi.

W filmie można doszukać się kilku wątków, które nie zostały w żaden sposób rozwinięte, a ich obecność w filmie pozostaje tajemnicą. Trochę tak jakby na siłę próbowano choć na chwilę wpleść w fabułę wątek np. zakazanej miłości. Na całe szczęście, jest to balansowanie na krawędzi, ale bez negatywnych skutków dla odbioru całej bajki.

Pozytywnie zaskakują piosenki. Spokojnie można je uznać za jedne z najlepszych w ostatnim czasie. Wpadają w ucho, nie są zbyt przesłodzone, a ich teksty sugerują, że ktoś spędził nad nimi więcej niż tylko pół godziny. W Happy Feet 2 nie są one zapychaczem czasu, a pełnoprawnym elementem fabuły.

Wbrew negatywnemu nastawieniu do filmu, po jego obejrzeniu mogę go z czystym sercem polecić każdemu. Dobra zabawa gwarantowana.