Krakowski Miesiąc Fotografii zbliża się powoli do inauguracji swojej dziesiątej odsłony, tymczasem w Międzynarodowym Centrum Kultury już teraz mamy okazję zwiedzać pierwszą wystawę włączoną do jego programu. Już na starcie sięgnięto do najwyższej półki i mniej lub bardziej kojarzącym się każdemu nazwiskiem Magritte’a zwrócono oczy wszystkich na fotografię, która od 17 maja będzie królować w Krakowie.

Przy okazji koncertu „Węgierskie impresje” trudno było się oprzeć choćby mimochodem poczynionej refleksji na temat tradycyjnej przyjaźni polsko-węgierskiej. Trudno też uchylić się od wniosków, że dziś stanowi ona relikt historyczny oparty na dość specyficznych fundamentach wojaczki i szklanicy. W takich okolicznościach tym bardziej chce się oklaskiwać utalentowane trio Anny Wójtowicz, Pawła Wójtowicza i Elżbiety Gromady, za wprowadzenie w schematy polsko-węgierskie ożywczego powiewu i obok szabli i szklanki postawienie skrzypiec.

Psychologia zwykła wyróżniać cztery etapy żałoby: zaprzeczenie, przekupywanie, depresja i etap wychodzenia równoznaczny ze zrozumieniem. Dość przekonywująca to dla nas próba wtłoczenia skrajnego, indywidualnego doświadczenia w ramy uniwersalnego schematu. Skonfrontowanie go z prawdziwym jednostkowym przeżyciem może jednak obnażyć jego słabość, nie wytrzymać zderzenia z rzeczywistym procesem zachodzącym we wnętrzu pojedynczego człowieka. Ta konfrontacja, a także dekonstrukcja naszych wyobrażeń o procesie żałoby dokonuje się w ramach spektaklu „I będą święta” na deskach Teatru Łaźnia Nowa, w wykonaniu warszawskiego Teatru Konsekwentnego.

W czasach, kiedy zwykłe zrobienie zdjęcia jest rzeczą tak powszechną, że rzesza samozwańczych fotografów rośnie i ma się dobrze, łatwo zapomnieć o magii prawdziwej fotografii. W tym miejscu krakowska grupa FotoBzik przywdziewa pelerynę superbohatera i ratuje nas z opresji organizując cykl spotkań !ART COME OUT! Na pierwsze w tym roku spotkanie zaproszono Bogdana Frymorgena - dziennikarza, fotografa i jednego z tych ludzi, którzy magnetyzują nie tylko talentem, ale i osobowością.

Taki teraz lubi się robić teatr, proszę Państwa, że wszystko to kolaż. Modna wciąż intertekstualność. Dla przykładu proszę sobie wyobrazić, czy też po sienkiewiczowsku zagadując, imaginujcie sobie waćpaństwo rzecz następującą: bierzemy opowieść biblijną, niech będzie starotestamentalna, zapośredniczamy ją przez XIX-wieczny dramat i dodajemy do tego współczesne już wątki. Wojna w Wietnamie, proszę bardzo. Bohaterów też nie oszczędzajmy, niech asyryjski wódz nosi mundur, slipki i tatuaż, a izraelska wdowa szpilki i suknię z głębokim dekoltem. Mogą zajadać czekoladki, śpiewać raz po hebrajsku, później zaś rockowo i kąpać się w dmuchanym baseniku. Brzmi niemożliwie? Ależ skąd. Państwo nie wierzą? Proszę zatem wybrać się na „Judytę”.