Obchody „osiemnastki” festiwalu „Etiuda&Anima” miały swój finał 24 listopada w krakowskiej Rotundzie. Tydzień spotkań z animacją i filmem krótkometrażowym zakończył się skromną galą. Bez czerwonych dywanów i wielkich nazwisk, za to w rodzinnej atmosferze. Taki charakter ma bowiem „Etiuda&Anima” od początków swojego trwania, gdy pierwszy raz zainaugurowano ją w 1994 roku. Fenomen festiwalu trwa po dziś dzień – wydarzenie organizowane na skalę międzynarodową jest równocześnie przedsięwzięciem niszowym o kameralnej atmosferze. Ta dwubiegunowa osobowość „Etiudy&Animy” ma przełożenie na jej odbiór. Bo to, co stanowi o sile i fenomenie festiwalu bywa również jego słabością.

Wśród szerokiej publiki, w mniemaniu organizatorów również, „Etiuda&Anima” ma zaszczyt nosić miano festiwalu niszowego, który nie kala się komercją i od wszelkich głównych nurtów głowę odwraca ciesząc się z rzadka spotykaną swobodą. Tymczasem i na taki teren wkroczyła polityka, goszcząc na festiwalu przy okazji pokazu 10 najlepszych belgijskich filmów animowanych według Raoula Servais.

Festiwal „Etiuda&Anima” co roku jest okazją do zetknięcia się z kinematografią innego gatunku. Poszerza nasze pojęcie o kinie poprzez zaprezentowanie alternatywy dla filmów, do których przywykło nasze oko. To nie tylko dzieła o odmiennym formacie, ale również efekty stosowania różnorodnych, często wysoce specjalistycznych technik. Powszechna wiedza o mechanizmach tworzenia przeciętnego filmu fabularnego na niewiele się tu zda, zwłaszcza jeśli wkraczamy na grunt „Animy”. Na szczęście program festiwalu pomyślany jest tak, aby ciekawość każdego dociekliwego widza została zaspokojona.

Wraz z listopadem na kulturalnej mapie Krakowa pojawił się Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Etiuda&Anima” w swojej osiemnastej już odsłonie. Przez te lata zdobył nie tylko sympatyków wśród widowni, ale także wypromował nazwiska, które coraz częściej pojawiają się na afiszach kinowych. Świetnym tego przykładem jest Leszek Dawid, zdobywca  „Złotego dinozaura” podczas festiwalu „Etiuda&Anima 2005”, który tym razem powraca ze swoim szeroko dyskutowanym i docenianym filmem „Ki” zaprezentowanym w ramach pierwszej projekcji laureatów Grand Prix.

Wszystko co dobre kiedyś się kończy. Jednak w Kinie Kijów.Centrum zakończenie sezonu operowego nie oznacza wcale żadnego pożegnania. Zbliżające się wakacje to bowiem czas kiedy w oczekiwaniu na sezon 2010/2011 można jeszcze raz zobaczyć te spektakle, które widowni podobały się najbardziej.

Jedno z najbardziej klimatycznych kin w Krakowie spełnia już wymogi rynku kinematograficznego XXI wieku. Od kilku dni na ekranie największej sali można oglądać filmy w jakości cyfrowej, także w formacie 3D. Choć w progi kina, które od wielu lat kojarzone jest z projekcjami filmów nietuzinkowych, nie do zobaczenia w multipleksach, zawitał powiew nowoczesności, kierownictwo zapewnia, że nie straci ono swojego niepowtarzalnego klimatu.

Z czym kojarzy się Machulski większości społeczeństwa? Z “Seksmisją”. Po tych wielu wielu latach, pomimo, że i “Kiler” i “Ile waży koń trojański” były dobrymi produkcjami to wciąż jednak pozostaje sentyment do jednego z najśmieszniejszych filmów w historii polskiej kinematografii.

Przepis na współczesną animację jest prosty. Wystarczy napisać śmieszny scenariusz, zatrudnić dobrych grafików komputerowych, którzy stworzą animacje jakichś sympatycznych, futrzanych stworków z wielkimi, szklącymi się oczami, zaprosić do współpracy kilku znanych aktorów i w ten oto sposób otrzymamy nową świetną bajkę dla dzieci, na której bawić się mogą również dorośli. I taki schemat obserwujemy w zasadzie od czasów kultowego Shreka. Ma być śmiesznie i koniecznie z morałem, który niestety coraz częściej podawany jest dzieciom jak na tacy.

80 tysięcy kobiet walczyło w ramach Armii Krajowej i innych oddziałów polskich w czasie II Wojny Światowej. 5 tysięcy zostało represjonowanych. 317 otrzymało krzyż Virtuti Militari. Za męstwo, które w wydaniu kobiecym nie jest męstwem ani gorszym ani łatwiejszym.

Z długo oczekiwanymi filmami jest trochę tak, jak ze świątecznymi pierniczkami – wszyscy na nie czekają aż staną się dostępne, a później okazuje się że zapomniało się czegoś do nich dodać. Oczywiście tak dzieje się tylko wtedy, kiedy w kuchni rządzi niedoświadczona gospodyni, a James Cameron zdaje się taką nie być.