Znamy wyniki tegorocznej, 4. edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia.

Taki teraz lubi się robić teatr, proszę Państwa, że wszystko to kolaż. Modna wciąż intertekstualność. Dla przykładu proszę sobie wyobrazić, czy też po sienkiewiczowsku zagadując, imaginujcie sobie waćpaństwo rzecz następującą: bierzemy opowieść biblijną, niech będzie starotestamentalna, zapośredniczamy ją przez XIX-wieczny dramat i dodajemy do tego współczesne już wątki. Wojna w Wietnamie, proszę bardzo. Bohaterów też nie oszczędzajmy, niech asyryjski wódz nosi mundur, slipki i tatuaż, a izraelska wdowa szpilki i suknię z głębokim dekoltem. Mogą zajadać czekoladki, śpiewać raz po hebrajsku, później zaś rockowo i kąpać się w dmuchanym baseniku. Brzmi niemożliwie? Ależ skąd. Państwo nie wierzą? Proszę zatem wybrać się na „Judytę”.

Dostojewski w piekielnym kręgu Boskiej Komedii  - nie ma tu zaskoczenia. Nie dziwimy się, bo „Bracia Karamazow” Opryńskiego to spektakl mocny, wyrazisty, ogólnikami kontynuując – dobry. Z pomocą tych przymiotników tłumaczyć można jego obecność w konkursie, jego miejsce w rzędzie z najlepszymi spektaklami ubiegłego roku. W tym przypadku jednak piekło nie tyczy się wyłącznie formuły festiwalu i jego mechanizmu porządkującego. Jak to u Dostojewskiego bywa, piekło jest w bohaterach. Rogate czorty, choć niewidzialne, czają się cały czas na scenie a od ścian echem odbija się powracające wciąż pytanie: „Czy Bóg istnieje?”.

Dziwne. To dobre słowo. „Nasze Miasto” jest dziwne. Kiedy zastanawiałem się w jaki sposób ująć to, co zobaczyłem na Nowej Scenie Teatru Starego podczas kolejnego spektaklu w czasie festiwalu Boska Komedia, nic innego nie przyszło mi do głowy. Ten spektakl był dziwny.

Festiwal Boska Komedia na naszym żyznym, krakowskim gruncie jeszcze przed dobiciem do czwartej edycji zdołał wyrosnąć na wielkie święto teatru i z tak obiecującym znakiem firmowym zawitał na afisze w tym roku. Ściągnął najlepsze polskie spektakle ubiegłych miesięcy, które ustawione w kręgu piekielnym (Inferno) będą walczyć o statuetkę Boskiego Komedianta. Choć strąceni do Piekła, to jednak w aurze boskości w szranki staną m.in. Klata, Garbaczewski czy Miśkiewicz. Od piekielnej rywalizacji odpocząć można w rajskim kręgu młodych reżyserów (Paradiso), proszę nie wahać się także wstąpić do czyśćca (Purgatorio), bo tam czekają prapremiery, które chętnie zamącą w polskiej mitologii.

Rusza największe krakowskie święto teatru. Przed nami prawie czterdzieści wyjątkowych dla polskiego teatru wydarzeń – spektakli, warsztatów, spotkań z artystami. Do 15 grudnia Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia zaprasza w podróż po wszystkich kręgach teatru.